پیامبر اسلام(صلّی اللّه علیه وآله): بگویید: «اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَعَلى آلِ‌مُحَمَّد، کَما صَلَّیْتَ عَلى إِبْراهیمَ وَعَلى آلِ إِبْراهیمَ إِنَّکَ حَمیدٌ مَجِیدٌ، اللّهُمَّ بارِکْ عَلى مُحَمَّد وَعَلى آلِ مُحَمَّد کَما بارَکْتَ عَلى إِبْراهیمَ وَآلِ‌إِبْراهیمَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ».[۲]
از این بیان روشن می‌شود که در موقع فرستادن صلوات، باید آل محمد را نیز ذکر کنیم تا صلوات کامل شود و این که عده‌ای امروزه در سخنرانی‌ها و نوشته‌ها، تنها بر پیامبر (صلّی اللّه علیه وآله) درود می‌فرستند و می‌گویند: «صلّی اللّه علیه وسلم»، کاملاً بر خلاف دستور رسول خدا (صلّی اللّه علیه وآله) است.
ابن حجر هیثمی (۸۹۹ـ ۹۷۴) از پیامبر (صلّی اللّه علیه وآله) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود:
پیامبر (صلّی اللّه علیه وآله) فرمود: «برای من درود مقطوع و بریده نفرستید، عرض شد مقصود شما چیست؟ فرمود: نگویید: «اللهمّ صلّ علی محمّد»، وسکوت کنید، بلکه لازم است بگویید: اللّهمّ صلّ علی محمّد وعلی آل محمّد.»[۳]
از این رو صلوات شیعه، صلوات کامل و با روایت صحیح بخاری که اصح کتب حدیثی اهل سنت مطابق است.
البته شایسته است که پس از ذکر صلوات، جمله «کَما صَلَّیْتَ عَلى إِبْراهیمَ وَآلِ إِبْراهیم» گفته شود، ولی گاهی به جهت اختصار این جمله ترک می‌شود، چنان که خود پیامبر(صلّی اللّه علیه وآله) در روایت دوم به آن بسنده کرد.
گذشته از این، می‌توان گفت جمله «کَما صَلَّیْتَ عَلی إِبْراهیمَ وَآلِ‌إِبْراهیم» جزء صلوات نیست، بلکه تعبیری است برای تعلیم آن؛ یعنی همان طور که بر ابراهیم و آل او صلوات می‌فرستید بر محمّد و آل او نیز صلوات بفرستید، و این دو را از هم جدا نسازید و شگفت آن که در صحیحین و دیگر کتاب‌ها، نامی از صحابه به میان نیامده، در صورتی که اهل سنت به هنگام فرستادن درود کامل، صحابه را بر آل، عطف می‌کنند و می‌گویند: «وعلی آله وصحبه».
پی نوشت:
[۲] . صحیح بخاری:۴/۱۱۸، کتاب بدء الخلق، و ج۶/۲۷ ، باب تفسیر سوره احزاب، و ج۷/۱۵۷، کتاب الاموات.
[۳] . الصواعق المحرقه،

در ادامه در همان مجلس روحانی شیعی با درخواست وحدت بین شیعه وسنی این را بیان کرد که ابن تیمیه و وهابیت کفر را در اسلام القا میکنند افزود کسانی که برای خداوند دست وپا قائل هستند ومخالف نص صریح قران حرف میزنند چگونه میتوانند مسلمان باشند یکی از حاضرین خواستار ارائه مدرک برای این حرف شده که به خاطر جلسه وایجاد نشدن تفرقه ُروحانی شیعی به این سوال پاسخ نداد اینهم مدرک:

ابن تیمیه و پی ریزیِ مبانیِ فکری وهابیت:تبلیغ مبانی وهابیت کنونی که مبتنی بر انحرافات شدید در امور اعتقادی و اثبات شرک و کفر مذاهب اسلامی بود، توسط احمدبن تیمیۀ حرّانیِ حنبلی مذهب(متولد 661،متوفی 728 ه.ق.) در شام آغاز گردید. از سال 698 ه. ق. به تدریج آثار انحراف در وی ظاهر شد. به عنوان نمونه، وی در تفسیر آیۀ شریفۀ«الرحمن علی العرش استوی برای خدای تعالی جایگاهی بر فراز آسمان تعیین کرد (از حضرت امیرالمؤمنین(ع) نقل شده است که:«خدای تعالی عرش را به عنوان یک نماد قدرت آفریده، نه جایگاه خویش»). وی نوشته است که: « ذات أقدس ربوبی، قابل رؤیت با این چشم است».این خلاف نصّ صریح قرآن است که می‌فرماید:«لا تدرکه الابصار و هو یدرک الابصار...دیدگان او را نمی بینند و او دیدگان را می بیند».وی به مانند یهود، در کتاب العقیده الحمویۀ خود برای خداوند دست و پا و صورت تصوّر کرده است* که این تفاسیر مخالف با آیات قرآن است که خداوند را از هرگونه تشبّه به مخلوقات منزّه دانسته است:«لیس کمثله شئ...نیست او مانند هیچ چیز»،«و لم یکن له کفواً احد...هیچ کس همتای او نیست و...

ابن تیمیه در رساله “عقیدة الحمویّة” می نویسد:

« ولی هذا فنسب الی التجسیم فاشخص من دمشق فی رمضان سنه خمس و سبعمائه فجری علیه ما جری و حبس مرارا » “الدرر الکامنة ج۱ص۱۵۴ دار احیاء التراث العربی”

« خداوند می خندد و روز قیامت در حال خنده بر بندگان خود تجلی می کند »

“مجموعة الرسائل الکبری ، رساله یازدهم ،۴۵۱″

ابن تیمیه بعد از بیان عقیده خود مبنی بر اینکه خداوند دارای جسم است ، از دمشق به مصر احضار گردیده و پس از محاکمه دستگیر و به سبب عقیده اش زندانی شد.

و به نقل از ابن حجر عسقلانی؛ قاضی مالکی مذهب اعلام کرد: « و الا فقد ثبت کفره » کفر ابن تیمیه ثابت شد

“الدرر الکامنة ج۱ص۱۵۴-۱۵۵ دار احیاء التراث العربی؛ البدر الطالع ص ۸۵ دارالفکر”

و همچنین ابن حجر عسقلانی و شوکانی از علماء بزرگ اهل سنت نوشته اند:

« ثم بعد هذا نودی بدمشق أن من اعتقد عقیدة ابن تیمیة حل دمه و ماله »

“الدرر الکامنة ج۱ص۱۴۷، البدر الطالع ص۸۵ دارالفکر”

« قاضی شافعی دمشق دستور داد که در دمشق إعلان کنند : هر کس عقیده ابن تیمیه را داشته باشد خونش هدر و مالش حلال است » .

هر عاقلی این را می داند که لازمه جسم بودن ترکیب و هر مرکبی از مجموع مواد و هر ماده ای قبلا عدم بوده و سابقه نیستی دارد.

و در کتاب بزرگ ... می بینیم

جناب ابن حجر عسقلانی در کتاب “الدرر الکامنة” چنین می نویسد:

بعد از اینکه ابن تیمیه به دمشق احضار می شود تا در برابر بزرگان اهل سنت آن دیار نسبت به اقوالش پاسخگو باشد؛ در مورد او سه قول به وجود آمد:

الف: او کافر است:

« من نسبه الی التجسیم لما ذکر فی العقیده الحمویه و الواسطیه و غیرهما من ذلک کقوله ان الید و القدم و الساق و الوجه صفات حقیقه لله و إنه علی العرش بذاته ».

به دلیل نسبت تجسیم به خداوند همانگونه که در “عقیدة الحمویة” خویش بیان کرده است زیرا او قائل بود که خداوند دارای دست و پا و ساق و … است بالحقیقه.

ب: او از زنادقه است:

به دلیل اینکه منع می نماید از تعظیم نبی اکرم صلی الله علیه وآله و….. (ومنهم من ینسبه الی الزندقه لقول ان النبی لایستغاث به و ان فی ذلک تنقیصا و منعا من تعظیم النبی صلی الله علیه وآله

ج: او منافق است:

به دلیل اینکه می گوید علی بن ابیطالب کفار را می کشت تنها برای ریاست نه از سر دلسوزی برای دین و اینکه علی بن ابیطالب دوست دار ریاست بود و…. (ومنهم من ینسبه لقوله فی علی بن ابیطالب إنه قاتل للریاسه لا للدیانه و لقوله إنه کان یحب الریاسه و…..)

*الدررالکامنه ج۱ص۱۵۵ تصحیح دکتر فاضل سالم داراحیاءالتراث العربی*

ابن‌ بطّوطه‌ در رحله‌ي‌ خويش‌ مي‌گويد كه‌ اتفاق‌ چنان‌ افتاد كه‌ در زمان‌ آخرين‌ حبس‌ ابن‌ تيميّه‌ در دمشق‌ باشم‌، و همانجا ديدم‌ كه‌ سلطان‌ الملك‌ الناصر، ابن‌ تيميّه‌ را پس‌ از تكميل‌ تفسير البحر المحيط‌ آزاد ساخت‌، ولي‌ در يكي‌ از جمعه‌ها، وقتي‌ ابن‌ تيميّه‌ خطبه‌ي‌ جمعه‌ را بر فراز منبر مسجد شهر ايراد مي‌كرد، سخنان‌ زير را گفت‌: «در واقع‌، خدا به‌ آسمان‌ و بالاي‌ سر ما فرود مي‌آيد، به‌ همين‌ طريق‌ كه‌ من‌ هم‌ اكنون‌ از جاي‌ خود فرود مي‌آيم‌» و آن‌گاه‌ يك‌ پله‌ از منبر فرود آمد. اين‌ سخن‌ به‌ شدت‌ مورد اعتراض‌ فقيهي‌ قرار گرفت‌؛ ولي‌ ابن‌ تيميّه‌ طرفداراني‌ داشت‌ كه‌ به‌ فقيه‌ حمله‌ كردند و به‌ سختي‌ با مشت‌ و لنگه‌ كفش‌ او را بزدند، چنان‌ كه‌ دستار او بر زمين‌ افتاد و شاشيه‌ي‌ ابريشمين‌ او بر سرش‌ هويدا گرديد. مردمان‌ به‌ ابريشم‌پوشي‌ او اعتراض‌ كردند و او را به‌ خانه‌ي‌ قاضي‌ حنبلي‌ عزّالدّين‌ بن‌ مسلم‌ بردند و او دستور داد كه‌ او را به‌ زندان‌ افگنند و شكنجه‌ كنند. ولي‌ فقيهان‌ مالكي‌ و شافعي‌ اين‌ حاكم‌ را ناروا شمردند و دعوي‌ را به‌ سمع‌ سيف‌ الدّين‌ تنكيز، كه‌ يكي‌ از پارسايان‌ و بزرگان‌ دمشق‌ بود، رسانيدند و او موضوع‌ را، همراه‌ با اتهامات‌ ديگري‌ بر ضدّ ابن‌ تيميّه‌ به‌ عرض‌ الملك‌ الناصر رسانيد؛ از جمله‌ي‌ اتهامات‌ اين‌ فتواي‌ او بود كه‌ هر گاه‌ زني‌ در يك‌ زمان‌ با سه‌ طلاق‌ مطلقه‌ شود، به‌ منزله‌ي‌ طلاق‌ محسوب‌ مي‌گردد، و نيز هر گاه‌ كسي‌ به‌ زيارت‌ قبر پيامبر (ص‌) برود، نمي‌تواند نماز خود را قصر بخواند. سلطان‌ اين‌ اتهامات‌ را درست‌ دانست‌؛ نظر گاه‌ ابن‌ تيميّه‌ را نپسنديد و دستور داد كه‌ بار ديگر او را به‌ سياه‌ چال‌ بيندازند. (7) اين‌ گزارش‌ ابن‌ بطّوطه‌ از لحاظ‌ تاريخي‌ درست‌ نمي‌نمايد. درباره‌ي‌ اين‌ موضوع‌ بار ديگر در ارتباط‌ با اتهام‌ قول‌ به‌ تشبيه‌ (جسم‌ انگاري‌) ابن‌ تيميّه‌ بحث‌ خواهد شد.